Berklee’de uzun yıllar ders veren Alan Dawson, standart rudimentleri kesintisiz tek bir dizi hâlinde çalınan bir rutine dönüştürdü. "Rudimental Ritual" adıyla bilinen bu akış, her rudimentin belirli bir ölçü sayısı boyunca çalınıp doğrudan bir sonrakine bağlanmasına dayanır.
Yöntemin avantajı süreklilikte yatar. Rudimentler ayrı ayrı çalışıldığında aralarındaki geçiş hiç denenmez; oysa müzikte figürler birbirini kesintisiz izler. Rutin, geçişleri de çalışma malzemesi hâline getirir.
Dawson bu rutini caz eğitimiyle birleştirmiştir. Aynı rudiment dizisi, ride kalıbı ayakta tutulurken sol elle çalındığında bağımsızlık çalışmasına dönüşür; malzeme aynıdır, bağlam değişir.
Rutinin bir diğer işlevi ölçüm sağlamasıdır. Her gün aynı diziyi aynı tempoda çalmak, gelişmeyi ya da gerilemeyi doğrudan görünür kılar; ayrı ayrı yapılan çalışmalarda bu karşılaştırma mümkün olmaz.
Dawson’ın öğrencileri arasında Tony Williams da vardır. Bir eğitmenin sistemli yaklaşımının, kendi üslubunu taklit etmeyen icracılar yetiştirmesi, yöntemin kişisel bir tarz dayatmadığını gösterir; aktarılan şey malzeme değil, çalışma disiplinidir.
Derslerimizde ısınma bölümü benzer bir mantıkla kurulur: kısa, sabit ve her derste aynı; böylece kursiyerin o günkü durumu ilk beş dakikada anlaşılır.