Caz davulculuğu uzun yıllar usta-çırak ilişkisiyle ve kayıt dinleyerek aktarıldı. John Riley’nin 1994 tarihli "The Art of Bop Drumming" kitabı, bu dili sistemli bir öğretim malzemesine çeviren dönüm noktalarından biridir.
Kitabın yaklaşımı, kalıp ezberletmek yerine işlevleri açıklamaktır: ride kalıbının rolü, sol elin karşı cümleleri, bas davulun vurgu kullanımı ve topluluk içinde dinleme. Her bölüm, kayıt önerileriyle birlikte verilir; okuma ile dinleme birbirine bağlanır.
Riley’nin sonraki kitapları aynı çerçeveyi genişletir. Eşlik, solo, form takibi ve farklı tempolarda zaman tutma ayrı başlıklar hâlinde ele alınır. Özellikle balad ve çok hızlı tempolardaki eşlik, ayrı teknikler gerektiren bölümlerdir.
Bu kaynakların ortak katkısı, caz eşliğinin doğaçlama bir sezgi olmadığını göstermesidir. Belirli seçenekler, belirli sonuçlar üretir; icracı bunları bilerek tercih eder.
Kitapların bir diğer katkısı, tempo bölgelerini ayırmasıdır. Dakikada iki yüz vuruşun üzerindeki tempolarda ride kalıbı düzleşir ve sol el seyrekleşir; balad temposunda ise aynı kalıp neredeyse serbest bir dokuya dönüşür. Aynı eşlik anlayışının tempoya göre nasıl değiştiği, ayrı ayrı çalışılması gereken bir konudur.
Derslerimizde caz eşliği çalışması kayıt dinlemeyle birlikte yürütülür; her yeni kavram, o kavramın duyulduğu bir kayıtla eşleştirilir.