Motor öğrenme, bir hareketin tekrar yoluyla otomatikleşmesidir. Otomatikleşen şey hareketin kendisidir; doğru ya da yanlış olması sürecin dışındadır. Bu nedenle hatalı bir hareketin hızlı tekrarı, hatayı daha kalıcı hâle getirir.
Yavaş tempoda çalışmanın işlevi, hareketin her aşamasının denetlenebilmesidir. Bagetin açısı, bilek konumu ve vuruş noktası ancak düşük hızda gözlenebilir. Tempo yükseldikçe bu denetim imkânı kaybolur ve icracı yalnız sonucu duyar.
Tempo artışı kademeli olmalıdır. Yaygın yöntem, hatasız çalınabilen tempoyu bulup metronomu dörder vuruş artırmak ve her kademede birkaç dakika kalmaktır. Hata belirdiğinde bir kademe geri dönülür.
Bir diğer yararlı uygulama, aynı alıştırmayı iki farklı tempoda çalışmaktır: biri denetim için çok yavaş, diğeri hedefin hemen altında. İki uçta çalışmak, arada kalan bölgenin kendiliğinden gelişmesini sağlar.
Yavaş çalışmanın bir diğer yararı, kulağın ayrıntıyı duyabilmesidir. Hızlı tempoda birbirine karışan vuruşlar, düşük tempoda ayrı ayrı değerlendirilebilir; eşitlik sorunu ancak duyulduğunda düzeltilebilir.
Derslerimizde her yeni figür önce kursiyerin rahatça denetleyebildiği tempoda kurulur; hız, hareket oturduktan sonra programa girer.